Source : Autotest 1993
Author : Unknown
Editor : Kluwer
Nederland was de bakermat voor de Volvo-modellenserie 400. Als opvolger van de 300, een straatbeeldbepaler die inmiddels een geruisloze dood (de laatste uit de serie werd overigens met enig officieel vertoon van de assemblageband afgeholpen) is gestorven, moest de 400 de onderkant van het modellengamma gaan bepalen. Daarin is men volledig geslaagd. Ondanks het feit dat de 440, de 460 en de 480 niet de meest goedkope auto's zijn, had en heeft het model voldoende impact om tot tevredenheid stemmende verkopen te geraken.
Maar omdat alles en iedereen voor verbetering vatbaar is, werd voor 1992 een lichte kosmetische verandering doorgevoerd. De 440 kreeg dezelfde grille als de 460, zij het dat de verticale ribben van de eerste zwart gespoten zijn in plaats van verchroomd. Wij reden met een 440 DL voorzien van de nieuwe injectiemotor en een automatische transmissie. Daarmee wist deze Nederlandse Zweed goed raad.
Deze 440 is een ruime auto, waarin vijf mensen een plaatsje kunnen vinden, die daarbij ook nog een forse hoeveelheid bagage mee kunnen nemen. De bagageruimte kan vergroot worden door de achterbankleuning in gedeelten neer te klappen. Het interieur is weini verrassend. Ook niet van een flitsende schoonheid. Het is wel goed en overzichtelijk, met een dashboard waarop in deze versie een toerenteller ontbreekt. Maar wel met, gebruikelijk bij Volvo's, een fel knipperend en klikkend rood licht als waarschuwing dat de veiligheidsgordels niet zijn omgedaan. Opvallend is dat wanneer een andere stroomgebruiker zoals bij voorbeeld de richtingaanwijzers worden gebruikt, de intensiteit en het klikgeluid van dat lciht minder worden. Maar het blijft dermate irritant dat het er wel toe bijdraagt dat de gordels worden vastgeklikt. Het zal ons overigens benieuwen of in de nieuwe modelserie ook rekening gehouden wordt met de gordeldraagplicht achterin. Volvo kennend als merk dat graag voorop loopt waar het veiligheid betreft, zal dat zeker het geval zijn.
De zitpositie van bestuurder en bijrijder is in het algemeen goed. De stoelen zijn niet in hoogte verstelbaar, noch zijn de zittingen kantelbaar. voor de bestuurder zou iets meer zijedlingse steun wenselijk zijn. Maar wie de Volvo niet al te hard de hoek omzet, hoeft niet aan het stuur te gaan hangen om rechtop te blijven zitten. Dat gebeurt wel als het bochtenwerk met hogere snelheden wordt verricht. Dan komt de bilpartij wat al te ver uit de stoel omhoog. Wat kalmer aan doen dus en bovendien is de auto natuurlijk niet al scheurijzer ontworpen. Achterin gaat het redelijk. Er kan eventueel een vijfde passagier mee, maar de drie personen op de achterbank dienen dan wel een regeling te treffen waar het de ademhaling betreft. Als ze alle drie tegelijk de longen vullen, wordt het krap. De been- en hoofdruimte is redelijk, gezien de wielbasis van de auto, de ondersteuning van de bovenbenen is echter matig.
Onder de zware motorkap van deze Volvo ligt een 1.8 injectiemotor die een vermogen van 90 pk levert. Voordeel van deze motor, ten opzichte van de oudere carburatiemotor is, dat er meer trekkracht wordt geleverd in de lagere toerentallen. En dat is wel zo plezierig, want een 440 wordt vaak gekocht om als caravantrekker te dienen. Daar helpt deze motor goed bij mee. In combinatie met de automatische versnellingsbak hadden wij dan ook weinig te klagen over de Volvo 440. In iets meer dan 12 seconden kwamen wij van stilstand op 100 km/h terecht. Ook het bereiken van de topsnelheid nam niet al te veel tijd in beslag. Volvo geeft een topsnelheid op van 175 km/h. Daar kwamen we aardig in de buurt, zij het dat we daar geen ijking van hebben gedaan. In de zo cruciale gebieden als het versnellen van 60 naar 100 en van 80 naar 120 km/h komt deze Volvo heel behoorlijk mee. We noteerden daar waarden van 6,4 respectievelijk 10,6 seconden. Wel laat de krachtbron in combinatie met de automaat bij accelereren nogal fors horen dat er arbeid wordt verricht. Eenmaal op snelheid, kruisend tussen 120 tot 130 km/h, valt de lawaaiproductie weer alleszins mee.
In het algemeen is ons de Volvo 440 automaat niet tegengevallen. Voldoende ruim, voldoende motorvermogen en voldoende zuinig met de brandstof. Een vriendelijke auto, die niemand voor problemen zal stellen.